اما باز هم تو ای حریم پاک و بی آ لا‌یشم ! می خواستم برای همیشه ترکت کنم و هیچ گاه به سوی صفحه های قلم خورده ای که خود بر رویت حک کردم ، باز نگردم . شاید اینگونه مجبور نباشی دستهای سفیدت را به زیر چکه های دلتنگی ام بگیری و له شوی و گیسوانم را بر تن لطیفت احساس کنی...

به احترام اشکهایی که بر گونه هایم خشک گردید ، به احترام بغض هایی که فرصت باریدن پیدا نکردند و به احترام زیباترین هدیه خداوند ( عشق ) ، سکوتی می کنم به سنگینی فریاد ............

 زندگی دیگر با من مهربان نبود ، آسمان غریبانه می نگریست ، لبانم دیگر لبخندی را تجربه نکرد و چشمه اشکم در لحظه های نبودن دهکده خشکید.سکوت ، وسعت تنهایی ام را معنا بخشید .....