آرام  .....  بی آنکه ذلت تکیه گاه را بر دوش کشم بر روی تیغه ی باریک زندگی راه می روم

... بی خیال ...

عجیب راه پر پیچ و خم ایست و در پیچ بعد چه چیز به انتظارم  در کمین نشسته است ؟!

... نمی دانم ...

دل خوش سیری چند ؟ بهایش از تمامی پیمانه ها سر ریز می کند اما بهانه بسیار دارد !

... دل خوشم ...

پیش از پروانه شدن از پیله رهایی یافته ام پر گشوده ام با زمین و آسمان احساس خویشاوندی می کنم و تو می دانی بعد از هزاره ی کوچ پرندگان روزهای سبکبار پرنده شدن را به بهایی اندک به افسوس برای روزهايی که بی نگاه به فردا گذشت آيا خواهم فروخت ؟

آیا خواهم فروخت ؟

اکنون که میروم دل نگران نیستم ، من براي درک حقيقت به ماورا میروم هنگامي که در مي يابيد زمان براي شما اندک است شايد آن موقع تازه درک کنيد که زندگي در اين دنيا توهمي غريب بيش نيست ميخوانم که سخنانم را گوش گيريد باور کنيد که روان من به زندگي ادامه مي دهد..............

خط خطی های ۱۱/۷/۸۵   ۱۷:۲۰ 

رمان یا داستان نیست ، واقعیت است امّا تلخ ....................

دیشب( ۲۵ مهر ، ساعت ۲۱:۰۴ ) وقتی از خیابان گذر میکردم ، چشمم به دخترکی افتاد که با مادرش گوشه پیاده رو ایستاده بودند و مثل همیشه  منتظر دستای با سخاوت این و اون ..............

زیاد اونجا دیده بودمشون .... ایستادم ...... چشمان دخترک را در امتداد نگاهش پیمودم ؛ بغضش خود گویای همه ی احوال بی حالش بود..........  

سرش را برگرداند و چشم در چشمانم دوخت ...... نگاه خسته و پاهای بی رمقش حکایت از سنگینی کار روزمره اش  بود ......

لبانم را به هم پیوند داده و لبخندی نثار وجود پاکش کردم .......... 

باد شدیدی شروع به وزیدن گرفت ، صدای خيس و سرد و تلخ باران را شنيدم قلبم از جا کنده شد وآری به یاد دارم که آن شب که هم باران بارید و از آن شب به بعد من ..............................

دلم برای دخترکی که روسری صورتی رنگش را باد برد

تنگ است......................