تقدیم به تمامی آنهایی که هنوز هم تکه ای از آسمان در چشمانشان ، جرعه ای از دریا در دستانشان و تجسمی زیبا از خاطره گلهای سرخ در معبدارغوانی دلهایشان به یادگار مانده است.

دهکده ی کوچک تنهاست و مرا می خواند . او وداع باران را نمی پذیرد .

دهکده ی کوچک خلوتگاه کسانی است که لحظات زندگی رافقط برای رسیدن به بهار و باران سپری می کنند اگر  چه ترنم بهاریشان رخت بربسته باشد و سرو تنها را جایگزین نموده باشد. که سرو را چه به باران و مهر و روشنایی دهکده ٬ که سرو آزاده هست و تنها ...

هرچند میدانم دربرابرآفتاب گرم دیگرمجالی برای باریدن نخواهدماند ٬ بااین حال شاید دهکده خویش راتنها نگذارم ، چراکه تحمل دیدن اشکهای مسافر برای دل باران مهربسیار زجرآوراست .

می دانید ٬ عقربه های ساعت روبه مشرق یخ بسته اند و چشمانم سکوت کرده اند . فقط نیمی از بلورین مهتاب درآسمان پیداست و نیم دیگرش را ابرها به اسارت برده اند . دلم هوای تپیدن با ستارگان را دارد و چشمانم هوای باریدن با ابرها . وقتی صدای پای خزان به شیشه سیاه ناامیدی تلنگری می زند ٬ برگهای عمرآدمیان ضمیمه خاطرات می شوند . هربارکه پلک برهم می زنم فصلی ازخاطرات سبز مرور می شود . زمان می گذرد و در مسیرثانیه ها خاطرات تبخیر می شوند تا در دشتی پر از حرف بازهم به یمن وجود ابرهای خاکستری تردید ٬ باریدن آغاز کند .

اگر با مرور روزهای پیشین ٬ بهار رابیاد آورید و با مرواریدهای پولکی ابر چشمانتان سکوت کوچه زمان رابشکنید آنگاه آن عکس کهنه جوانیش را بردارید و برای هزاران بار تکه تکه اش کنید ٬ خواهید دید که با انعکاس واقعیت ٬ او تمام آسمان رابرایتان ستاره باران خواهد کرد .

ای دوست ٬ در دهکده ی کوچک هرچه بنگاریم و هرچه بگوئیم ٬ بازابتدای سخن هستیم .