اندیشه ام خالی ست...
خالی از تمام گفتنی هایی که گفتم و ناگفته هایی که در وجودم مدفون شده و علاقه ای برای ابرازشان ندارم.
تمام حجم دیدگانم از نیازهایی پرشده که کسی برای بها دادن به انها سر سوزنی اشتیاق به خرج نداد و من اینک ان منی شدم که بدون پرسیدن جوابهایم را می دانم.
از بودنم خسته نیستم چرا که خستگی در زندگیم نقشی پررنگ نداشت...
اما از نبودن هایم بیزارم .از لحظاتی که نوک پرگار سرنوشت ؛به دنبالم می گشت تا دایره ای به دورم بکشد و بازی اش را اینبار با من شروع کند.
اری بیزارم که نبودم چرا که می خواستم بدانم:
ایا حقیقت زندگی به همان تلخی ست که در کتابها می نوشتند و یا به همان تلخی ست که چروکهای صورت پدر بزرگ گواهی می داد؟!
من از تکرار ثانیه ها به وحشت می افتم...ثانیه هایی که می دانم اتفاقی بهتر و شیرین تر از ثانیه قبل برایم به ارمغان نمی اورد.
ثانیه هایی که تمام لحظاتش به فکرکردن؛ اندیشیدن و در خود فرو رفتن گذشت بدون انکه به نتیجه ای دلپذیر رسید!
شاید زندگی همین است یک عمق بی انتها....
فریادی بی صدا ...
و یا چشمانی منتظر به امید طلوع زیبایی ها.